στράτος φουντούλης / stratos fountoulis

δεν είναι λίγο να διαβάζεις τη φράση «όλος ο κόσμος ξέρει πως μια πόρτα που κλείνει από τον άνεμο κάνει δαιμονισμένο θόρυβο, κι εδώ δεν ακούστηκε τίποτα»* και μάλιστα μόλις στην δέκατη-πέμπτη σελίδα καθώς απολαμβάνεις καφέ στα μέσα ενός κλασικού ανοιξιάτικου απογεύματος του Απρίλη στον κήπο, λίγο δεν είναι. Ετοιμάζεσαι να ριχτείς στη μάχη κακοεπιλεγμένων αυτοσχεδιασμών, το ξέρεις· οι εικόνες όλες στραγγίζουν, σκέφτεσαι· οι ουρανοί βρίσκουν πάντα τρόπο να φωτίσουν, το περιμένεις· τι κάνει μια τέτοια φράση ένα ανοιξιάτικο απόγευμα Απρίλη, ακόμα κι οι σκιές φεύγουν ευχαριστημένες, οι σελίδες γυρνούν με το γνωστό ανεπαίσθητο θρόισμα της σιωπής έως το τελευταίο λεπτό της ανάγνωσης. Διάβασε, προλαβαίνεις· πριν καχύποπτοι σκεπτικιστές νιώσουν μια σκανδαλώδη δυσαναλογία. Βρίσκονται καθ’ οδόν.
.
.
.
.
.
(*) Ζοζέ Σαραμάγκου «Περί Φωτίσεως», μετάφραση Αθηνά Ψύλλια, εκδόσεις Καστανιώτη.
.
.

όλα είναι θέμα διαλεύκανσης. νοήματα λέξεις οικειότητα, η αναγνωρίσιμη φωνή μέσ’ την εξουσιαστική αδιαφορία, ένα αυτί προσεκτικό στην εκλεπτυσμένη απάθεια και μια εκτελεσμένη εντολή. η αρχή με τη σκουριά χάνεται στο μέλλον αδιάφορη μπρος στα κριτήρια του δήμου. τι θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως προνόμιο όταν μια πυκνή απόλυτη σιωπή σου καταπίνει την ανάσα και ένα

όνειρο σε ξυπνά· δεν πρόκειται καν για το δικό σου.

.

.

.

Πολλά τα χρόνια. Λίγα έχουν μείνει από την εικόνα του προσώπου σου, γιατί η πόλη τότε βούιζε παρενοχλώντας με τα βράδια. Ήμουν μια σκιά θαμμένη στη σκιά ενός άλλου, θυμάσαι. Κανένα πρωινό φως δεν μοιράστηκα μαζί σου, ήμουν αυτός που έπονταν του Άλλου. Θέλγητρα ποικίλα, πολλά, με πρόσμεναν υψωμένα ψιθυρίζοντάς μου έρωτα. Άλλαζα πορεία, γιατί Υπήρχες. Ατέλειωτα ταξίδια σχεδιάστηκαν με ‘σένα στα όνειρά μου. Θυμάμαι το βράδυ που το σχήμα της Άνοιξης ξεπρόβαλε αχνά σε ένα μου τελάρο• χώθηκα μέσα του ψάχνοντας ένα σου ακόμα παιχνίδισμα, του έρωτα ίσως. Τα χρόνια πέρασαν, σκεπάστηκαν όλα με την δέουσα, φυσική φροντίδα. Ενώθηκα με αυτούς που αδιάκοπα πηγαίνουν. Είχα

αργοπορήσει.

.

.