στράτος φουντούλης / stratos fountoulis

η γοητεία της μορφής. η ολονύκτια προσήλωση· οι στιγμές ανεκδιήγητου πανικού, το τελευταίο σκαλοπάτι πριν την ασυγκράτητη πτώση και η θέα του ανοίγματος· ενός δραματικού ανεδαφισμού. όλα στο όνομα της μνήμης. εξάντληση, ευτυχία, εκφράσεις, κύτταρα, παράστημα, σπέρμα, βλέμμα. το σιωπηλό μεγαλείο των αγνώστων σε κάποιο σταυροδρόμι, οι προσπάθειες του θέλω και του φοβάμαι, η διακριτική

λογοκρισία της ιδέας. να μην χρειαστεί ν’ ακούσω γι’ αυτό το ζήτημα, είπες.

.

.

Στρίβω εδώ, δεξιά. Αριστερά σταθμευμένα αυτοκίνητα, δεξιά το ίδιο, περνώ μπροστά από το ξενοδοχείο, την μεγάλη πολυκατοικία• στη μικρή στρογγυλή πλατεία• στοπ. Κάνω τον γύρω της, έξοδο στον τρίτο δρόμο, άφθονες θέσεις στάθμευσης, διαλέγω μία, πληρώνω μισή ώρα, βάζω το χαρτάκι στο παρμπρίζ, παίρνω την τσάντα• πάω για καφέ, θερμοκρασία δεκατέσσερις βαθμούς Κελσίου, εντάξει. Κάθομαι, παραγγέλνω, ο καφές ήρθε• έχω απλώσει την εφημερίδα στο τραπέζι, η κοπέλα του ισπανικού βιβλιοπωλείου άργησε σήμερα, απέναντι, ο κομμωτής με τα μαύρα μόλις βγήκε από το μαύρο αυτοκίνητο, ανοίγει την πίσω πόρτα να βγει κι ο σκύλος του, αυτός δεν είναι μαύρος είναι μελί, στενόμακρος-κοντός με τεράστια αυτιά και μάτια πολύπειρα, υγρά, ανθρώπινα κάπως, όχι δεν είναι μαύρος. Ο κομμωτής με ξέρει, μου λέει καλημέρα, τον καλημερίζω, καλημερίζω και την κοπέλα του ισπανικού βιβλιοπωλείου που μόλις ήρθε κι έκατσε. Άρωμα πούρου από τον εβδομηντάρη βέλγο πίσω μου, ήρθε κι αυτός, δεν γυρίζω να πω καλημέρα, μ’ αυτόν δεν χαιρετιόμαστε, αυτός δε χαιρετά ποτέ κανέναν· ξέρω ότι θα διαβάζει πάλι αγγελίες της Le Soir, χρόνια τώρα· με ευλαβική προσήλωση· διαβάζει μόνο τις αγγελίες. Η ζωή δεν αναβλήθηκε ούτε σήμερα κι είναι Τρίτη. Το σκουπιδιάρικο του δήμου θα έρθει σε έντεκα λεπτά και είκοσι δευτερόλεπτα, αυτό δεν πρόκειται να το καλημερίσω, παράγει ανεπίτρεπτα πολλά ντεσιμπέλ. Σκέφτομαι τις αγγελίες, ίσως παρουσιάζουν ενδιαφέρον. Ελπίζω το σκουπιδιάρικο να μην έρθει σήμερα.

.

.

Ακούγεται συχνά ότι «κανείς δεν είναι αθώος» ή «όλοι μας φταίμε» για τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας και· συμβαίνουν πολλά σε αυτή την πατρίδα που μας έλαχε όλως τυχαίος να είναι η δική μας. Η κλίμακα της αθωότητας ή της ενοχής έχει χαοτικές ποσοτικές και ποιοτικές διαβαθμίσεις τόσο στο βαθμό της ευθύνης, όσο και στη κοινωνική θέση του καθενός. Το αόριστο «όλοι είμαστε υπεύθυνοι» είναι ένα ιδιαίτερα βολικό αξίωμα για αυτούς που η θέση τους βρίσκεται ψηλά σε αυτή την κλίμακα των διαβαθμίσεων, είναι οι άνθρωποι των σημαντικών διασυνδέσεων, της μεγάλης οικονομικής ή πολιτικής επιφάνειας, αυτών που η επιρροή τους φτάνει μέχρι τα ανώτερα ή ανώτατα κρατικά αξιώματα όπου παίρνονται οι –όλων των ειδών- νομοθετικές και εκτελεστικές αποφάσεις. Πόσο «ευθυνόμαστε όλοι» όταν σε κάθε θεωρητικά τετραετή «επανίδρυση» του κράτους καλούμαστε να ρίξουμε την ψήφο μας. Ανάμεσα, και μέσα σε αυτά τα διαστήματα, ο ρόλος του παθητικού θεατή που τόσο γενναιόδωρα μας προσφέρεται δείχνει το εύρος της ωμότητας των πραγμάτων, τον ψυχρό πραγματιστικό ρεαλισμό της ωμής πολιτικής – θεωρίας και πράξης. Η διακηρυσσόμενη ανακατανομή υλικών και πνευματικών αγαθών δεν είναι παρά στην πράξη ένα συσσίτιο που ελεεί τα κατώτατα, κατώτερα, μικρομεσαία και μεσαία στρώματα, υποστρώματα και τάξεις. Ο θεατής αυτός των μεγάλων λαϊκών προσδοκιών, κολυμπά μέσ’ στην αυταπάτη, με την ελπίδα ότι στην επόμενη επανίδρυση μετά τις (δημοκρατικές) εκλογές όλα ή μερικώς όλα θα έχουν διορθωθεί. Το τελευταίο δωδεκάμηνο και βάλε, ο θεατής αυτός, παθητικός αυτόπτης μάρτυρας μίας φρενήρης υπερρεαλιστικής πραγματικότητας, όπου τα εκατομμύρια παρελαύνουν από τις τηλεοπτικές οθόνες, αλλάζοντας χέρια, χώρες, χώρους, φυσικά πρόσωπα, εταιρείες, ιδρύματα, εκκλησιαστικά και μοναστικά ΜΚΟ, επιδοτήσεις, λαδώματα κ.α. Σοβαροφανείς· γλυκεροί αναλυτές καλούνται να προσθέσουν η να αφαιρέσουν (όπως το πάρει κανείς) τις αρνητικές ή θετικές επιδράσεις αυτών των λεγόμενων σκανδάλων, ώστε να φανούν σαν αναπόφευκτα καθημερινά ατυχή μεμονωμένα περιστατικά που μολύνουν «μερικώς» και όχι ολοσχερώς τον κοινωνικό ιστό, τη μαζική και την ιδιωτική συνείδηση, και· το έχουν πετύχει.

Οι φετινοί μήνες του Ιουνίου και Ιουλίου πέρασαν. Σε μια-δυο μέρες καταφθάνει ένας καυστικός Αύγουστος που κορυφώνει την επίθεση του πολιτισμού της πίστας σε όλη την - διψασμένη για το πολιτιστικό αγαθό της «τέχνης»- ένδοξη ελλαδική επικράτεια. Η έννοια της συναυλίας και των διάφορων περιοδευόντων θεατρικών θιάσων του συρμού, έγιναν ταυτόσημες έννοιες με αυτές του πολιτισμού που· τυγχάνουν και κρατικής επιδότησης. Όλα αυτά ανάμεσα σε γειτονιές βρόμικων πόλεων, γεμάτο κακόγουστες αφίσες, κολλημένες σε κάθε διαθέσιμο κενό χώρο, στις κολόνες, στους σηματοδότες, στους μαντρότοιχους, στα κουτιά του ΟΤΕ. Σε όλα αυτά, η ενεργή συμμετοχή και παρουσία των δημοτικών και άλλων τοπικών «αρχόντων», όλων των κοσμικών, εκκλησιαστικών και πνευματικών προσωπικοτήτων, δείχνουν ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πετυχημένο –προς το παρόν- εγχείρημα.

.

.

Αγριμολόγος, Στάχτες Νο24-Καλοκαίρι

.