στράτος φουντούλης / stratos fountoulis

αιχμαλωτισμένη φιγούρα απ’ το βλέμμα, σφηνωμένη στο δίχτυ της πεισματικής μνήμης· που η θέληση την επιθυμεί ανέγγιχτη έως το βράδυ, την ώρα του λευκού χαρτιού, την ώρα της αποτύπωσης· κι ο χρόνος, που πάντα σωστά μετρά πνοές, κι η μνήμη όπως η χαρά που εγκαταλείπει τα όρια των πόλεων, αφήνεται με την αιχμαλωτισμένη πανώρια φιγούρα του πρωινού βλέμματος, χάνεται πάει ξεχνιέται. διακρίνεις κάτι, κάτι κάτι· κάτι να αξιοποιεί την επιφάνεια των πραγμάτων, το μέλλον για παράδειγμα.

.

.

υπάρχουν μέρες που αίφνης χτίζουμε δυο-τρία-τέσσερα μνημεία χωρίς ιδιαίτερο κόπο, λες και βρίσκονταν έτοιμα να ξεπεταχτούν από μέσα μας. Τι περίεργες εγκυμοσύνες. Υπάρχουν και μέρες, εβδομάδες, μήνες ολόκληροι που μένεις ακίνητος μπρος σ’ ένα παράθυρο μισάνοιχτο• κοιτώντας ανήμπορος άσπρες επιφάνειες ποικίλων διαστάσεων να χάσκουν ανυπόμονα λες και τους οφείλεις τις υπόλοιπες σελίδες της ζωής σου.

Έχουν δίκιο.

.

.

photo©Meelis Lokk

.

.