στράτος φουντούλης / stratos fountoulis

στοργική η λέξη πολιτισμός, κατά διαστήματα έρχεται στην επιφάνεια, γίνεται μόδα, ιδιαίτερα δε· όταν περιοδεύοντες άδειες σελίδες γεμίζουν καταγράφοντας την πραγματικότητα. Σοφές οι συζητήσεις περί πολιτισμού μπροστά σε στραγγισμένα βλέμματα, ανυπόμονα κι αμήχανα από την ταχύτητα του πάρε-δώσε γιατί· το σφύριγμα σε κάθε βαγόνι που κουβαλά η μέρα, επιφυλάσσει εκπλήξεις, εκεί δεν χωρούν υψηλές προσδοκίες και· τι είδους πολιτισμός είναι αυτός που τολμά και στερεί τα στοιχειώδη φροντίζοντας αποκλειστικά να πλειοδοτεί στις εντυπώσεις αφήνοντας την απάθεια να ξεδιπλώνεται, να καταπίνει καχύποπτα πολυσυζητημένες ανταποδοτικότητες. Τα πράγματα γίνονται απλούστερα όταν η στοργική λέξη πολιτισμός διασχίσει κάθε διάδρομο, κάθε δωμάτιο και κάθε κλίνη ενός κεντρικού ή απομακρισμένου

νοσοκομείου.

.

.

είμαι υπουργός, ετοιμάζω νομοσχέδιο που θα περιλαμβάνει δέκα (10) σημεία-ρυθμίσεις, ανακοινώνω τις έξι (6) από αυτές για τις οποίες είναι σίγουρο ότι θα προκαλέσουν θύελλα αντιδράσεων, φυλάω τις υπόλοιπες τέσσερις (4) αφού πρώτα μετρήσω τα Ρίχτερ των αντιδράσεων και εφόσον αυτά φτάσουν σε απροχώρητο πολιτικό κόστος βγάζω μία-μία από τις τέσσερις που έχω στο συρτάρι και… κατευνάζω (κανονισμένο αυτό) τα πνεύματα αυτών που έχουν δικαίωμα ψήφου στη βουλή, των βουλευτών. Όσο για τις αντιδράσεις στο πόπολο που βρίσκεται εκτός βουλής, θα φωνάξουν μια-δυο-τρεις και με τη βοήθεια των Μέσων (τόσα τους προσφέρουμε) θα κουραστούν, η κατάσταση θα εκτονωθεί. Δεν ξέρω αν σε κάποιους δήθεν, δεν αρέσει αυτό το παιχνίδι, πάντως εμένα μου άρεσε, ένιωσα εθνική ανάταση, ανατρίχιασα όταν σύσσωμο το βουλευτικό σώμα της παράταξής μου με καταχειροκρότησε που… δέχτηκα -όπως είχαμε προσυνεννοηθεί- τις «βελτιώσεις που εκείνοι πρότειναν». Η μαμά μου -καλή της ώρα εκεί που βρίσκεται- δεν ήξερα γιατί κάποτε συνεχώς μου έλεγε «φτού σου να μην σε ματιάσω».

Τώρα ξέρω.

.

.

…και η ζωή απουσίασε χτες από το σαλόνι, οι ειδήσεις πήραν μέρος στην απεργία, ή απουσίαζαν απεργώντας διότι γνωστοί εργάτες βαρέων κι ανθυγιεινών επαγγελμάτων γαρ -οι παρουσιαστές της. Βρήκαν ευκαιρία επιτέλους οι καναπέδες κι αναστέναξαν –από ανακούφιση αυτή τη φορά. Τα ανθρώπινα οπίσθια μετακόμισαν στο μπαλκόνι. Μετά τις άνευρες –όπως μαθαίνω- συγκεντρώσεις και πορείες λόγω των «δύο μεγάλων» νομοσχεδίων, του εργατικού και του ασφαλιστικού. Με αυτό το άνευρο, το μαλθακό των συγκεντρώσεων, οι τηλεοπτικοί αστέρες δεν θα είχαν ούτως ή άλλως, ουσιαστικά κάτι να προσθέσουν, η αντίδραση ήταν μηδαμινή, η αποστολή που έχει εργολαβικά αναλάβει η σπιτική οθόνη να φέρει σε πέρας μέχρι την κατάθεση των «δύο μεγάλων» νομοσχεδίων, στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία.

Η σπιτική μας οθόνη μπορεί κατά καιρούς να οδύρεται, να διεκτραγωδεί περί ιεροσυλίας ιστορικών αρματοφόρων Αβέρωφ, περί των «όπα» της ευρω-βυζού ή το πιάσιμο του κώλο της τζούλης με κάποιον επιφανή ασήμαντο σε –επίσης ιστορικό- μουσείο, αλλά σε θέματα που άπτονται της κοινωνίας του κοσμάκη του λαός και κολωνάκι…η σπιτική οθόνη τηρεί στάση εθνικής υπευθυνότητας, οδυρμοί κι αλαλαγμοί παραμερίζονται κι η σοβαρότης βρίσκεται στο απόγειό της, πιάνει στασίδι. Επιστρατεύονται δημοσκόποι, αναλυτές, σκληρές ερωτω-απαντήσεις εντίμων δημοσιογράφων, υπέροχοι χρωματικοί συνδυασμοί πουκαμίσου-γραβάτας. Χάρμα νηφαλιότητας και σοβαρότητας, διότι τέτοιου είδους νομοσχέδια που αλλάζουν άρδην εργασιακές και ασφαλιστικές σχέσεις μισού αιώνα δημιουργούν στους ιθύνοντες (ή αυτουργούς), περίεργους συνειρμούς, σενάρια. Ακούστηκε κάτι για «θα φύγουν νύχτα» ή «ελικόπτερα ταράτσας, παλαιοκωστιανά», τα οποία πάντως δεν έχουν επισήμως επιβεβαιωθεί.

Στη διάθεσή μας δεν έχουμε παρά περιορισμένο χρόνο ζωής, οικοδομούμε με κόπο προσωπικότητα, αξιοπρέπεια, τα παιδιά μας, και οι αχρείοι  διαθέτουν την αιωνιότητα για να τα γκρεμίσουν. Αυτό,

εξοργίζει.

.

.

photo©John Coplans. Self Portrait (Body Language IV-V), 1986.

.

.