στράτος φουντούλης / stratos fountoulis

η γοητεία της μορφής. η ολονύκτια προσήλωση· οι στιγμές ανεκδιήγητου πανικού, το τελευταίο σκαλοπάτι πριν την ασυγκράτητη πτώση και η θέα του ανοίγματος· ενός δραματικού ανεδαφισμού. όλα στο όνομα της μνήμης. εξάντληση, ευτυχία, εκφράσεις, κύτταρα, παράστημα, σπέρμα, βλέμμα. το σιωπηλό μεγαλείο των αγνώστων σε κάποιο σταυροδρόμι, οι προσπάθειες του θέλω και του φοβάμαι, η διακριτική

λογοκρισία της ιδέας. να μην χρειαστεί ν’ ακούσω γι’ αυτό το ζήτημα, είπες.

.

.

ο δρόμος πέλαγο ανοιχτό και τα φύλλα των δέντρων να σκύβουν με απέραντη στοργή κλείνοντάς μου τον μακρινό και σκοτεινό ορίζοντα. η ηρεμία έχανε συνεχώς σχήμα καθώς τεντώνονταν τα ιδρωμένα χέρια στο τιμόνι. μια ιδανική θερμοκρασία αγκάλιαζε ότι υπήρχε μόνο. οι φευγαλέες εικόνες σαν χέρια επίμονα να επιδιώκουν το άγγιγμα μου και η υγρασία στο καθήκον να παράγει κατάλληλες

θερμότητες που εναποθέτουν επιθυμίες στην τύχη και στη σύμπτωση.

.

.

όλα είναι θέμα διαλεύκανσης. νοήματα λέξεις οικειότητα, η αναγνωρίσιμη φωνή μέσ’ την εξουσιαστική αδιαφορία, ένα αυτί προσεκτικό στην εκλεπτυσμένη απάθεια και μια εκτελεσμένη εντολή. η αρχή με τη σκουριά χάνεται στο μέλλον αδιάφορη μπρος στα κριτήρια του δήμου. τι θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως προνόμιο όταν μια πυκνή απόλυτη σιωπή σου καταπίνει την ανάσα και ένα

όνειρο σε ξυπνά· δεν πρόκειται καν για το δικό σου.

.

.

.